Een nieuwe blik op… Peter Appelhof

Geboren in Wieringerwerf (Noord-Holland), opgeleid als automonteur, decoratieschilder en bouwtechnicus op de LTS. Zijn diensttijd bracht Peter door als monteur zware wielvoertuigen. “Dat gie in bytsje rûch allegeare. Daar heb ik wel wat mee. Je zou het misschien niet denken omdat ik op latere leeftijd horloges uit elkaar zat te prutsen.”

Peter Appelhof (57) is een bekend gezicht in Heerenveen. Hij zit vol verrassingen en verhalen als ik hem opzoek in zijn werkplaats in Museum Heerenveen. Na een aantal omzwervingen van zijn familie is hij in Heerenveen beland als zijn vader een baan aangeboden krijgt bij de gemeente. Peter is nooit meer weggegaan en woont nu ‘zeer groen’ en ‘fijn’ op het Appelhof.

Klokkenmaker

“Op mijn vijftiende had ik al iets met klokken. Het begon met het Hindelooper schilderwerk wat enorm 'in' was in die tijd. Vervolgens werd ik benaderd om wijzerplaten te beschilderen. Op een gegeven moment werd ik betaald met Friese klokken die ik opknapte en doorverkocht. Na wat omzwervingen bij verschillende klokkenfabrieken ben ik in Joure begonnen bij klokkenmaker De Vries. Jaren later moesten we helaas de stekker eruit trekken. Zo’n bedrijfsbeëindiging is niet iets wat je graag doet. Je hebt jarenlang alles gegeven. Ik hoefde maar naar de kruidenier te gaan of er kwam een vraag of ik ook ‘even’ bij een klok wilde kijken. Je bent dag en nacht bezig om de zaak draaiende te houden. Op een gegeven moment komt dan het keuzemoment en blijkt dat we beter kunnen stoppen. Dat is moeilijk. Ik heb dan ook aan het arbeidsbureau gevraagd of ze mij even met rust wilden laten, even een halfjaar ‘vrijwielen’, desnoods met mijn hengeltje bij de Tjonger zitten.”

Museum

“Na een aantal maanden kwam de vraag: ‘We zoeken een ouder iemand die kan knutselen en rustig kan blijven’. Het begin van het werk aan de maquette had een enorme aantrekkingskracht op mij. Twintig jaar, vijf directeuren en 80 á 90 tentoonstellingen verder zit ik nog steeds bij Museum Heerenveen.” Peter was betrokken bij de overplaatsing van de inboedel van de Oudheidskamer naar de huidige locatie. “Alle museale voorwerpen hebben we gepoetst en schoongemaakt, ontroest, ontdaan van houtworm of zelfs vernietigd. Er zat namelijk veel troep tussen. Men werkte toen nog met het idee ‘Als het donkerbruin is en het zit onder het stof, dan aanvaarden we het in dank’. Ik heb ondertussen al heel veel tentoonstellingen gebouwd voor Museum Heerenveen, Museum Sloten en zelfs in de begintijd voor museum Belvédère. Ooit hadden we een vormgever en een bouwploeg, nu heb ik nog twee trouwe vrijwilligers die helpen.”

Tentoonstellingen

“Je kan het wel mooi ophangen, maar dan hoef je het nog niet mooi te vinden.” Peter legt uit dat het ook steeds minder bijzonder wordt. Het wordt allemaal gewoon, je staat er niet meer zo bij stil. “Dat klinkt misschien mal, maar zo is het wel. Soms pak ik nu dingen in en denk: hadden we dat ook? Natuurlijk heb ik meegewerkt aan een aantal memorabele tentoonstellingen, zoals het zilverwerk (2002), Herman Brood (2014) en natuurlijk de klokkententoonstelling (2015), een idee wat ik al jaren geleden had. Linda (Trip, huidige directrice, red.) kwam naar mij toe toen ze ergens deze suggestie in de archieven tegenkwam. “Zou je dit nog steeds willen?” Dezelfde avond had ik het materiaal al geregeld! De tentoonstelling was echt een feestje. Dag en nacht was ik ermee bezig, met de inhoud tot aan het geven van rondleidingen en uiteindelijk zelf alles inpakken en labelen zodat het bij de rechtmatige eigenaar terugkwam.”

Herman

“Alle spullen uit het atelier van Herman Brood zijn na zijn dood in kratten en kisten gestopt. Niets is weggegooid. Samen met een vrachtwagenchauffeur ben ik al die kisten gaan halen in Amsterdam. Vervolgens mocht ik hier in een bijzaal het atelier namaken. Het was hilarisch hoe dat tot stand kwam. Echt geweldig! Wat een puinhoop. Daar kwam een heel ander publiek op af, ook leuk om mee te maken. Men vroeg zich wel af: wat heeft dit met Heerenveen te maken? Maar niemand is er minder van geworden. Het publiek dook daarna de terrasjes op en bleef zelfs slapen in Heerenveen!”

Domela

“In (2011) was hier een tentoonstelling van César Domela, de zoon van Domela Nieuwenhuis. Halverwege de inrichting kwamen twee vrouwen binnen met een schilderij onder de arm. “Die mogen jullie ook ophangen en wellicht gaan we het schenken.” Maar dat werkje zag er niet uit! “We hebben het wel eens als dienblad bij feestjes gebruikt” vertelden ze om de kringen op het werk te verklaren. Thom Mercuur, aanwezig bij de inrichting, vroeg of we een afwaskwast hadden en liep met het schilderij naar de keuken. Er ging een scheut Dreft op, kraan aan en daar ging hij. “Zet maar even buiten op de wind om te drogen!” Niemand weet dat ik dat schilderij later mee naar huis heb genomen, heel netjes schoongemaakt en opnieuw in vernis gezet heb. Maar we kregen het helaas niet geschonken. Lang verhaal kort: het werk ging naar veilinghuis Christies en werd afgehamerd op 140.000 gulden.”

Opa

Peter is vader van drie kinderen waarvan twee alweer de deur uit zijn. En inmiddels opa sinds een maand of 10. “Dat is wel apart, toch weer een andere status. Het is een heel leuk mannetje. Ik denk dat het voor opa’s leuker is als ze een beetje ouder zijn en je er echt dingen mee kunt doen. Mijn vrouw is er nu drukker mee dan ik. Ik hoop dat hij vissen later leuk vindt, dan neem ik hem mee in het bootje. Ik heb een mooie jeugd gehad op de boerderij bij mijn oom en tante in Hempens. Kievitseieren zoeken, vissen en natuurlijk regelmatig een nat pak. Vissen doe ik nog steeds graag. Hier in de omgeving, op zee en natuurlijk op Vlieland waar ik al 50 jaar kom!”

Onderschatten

“Dat hoorde ik eens en vond ik wel een goeie. Een mens kan veel meer dan hij/zij denkt. Maar moet daar wel de gelegenheid voor krijgen. Ik heb nooit geweten wat ik van mijn leven moest verwachten.” Maar één ding is zeker: Peter heeft de gelegenheid gehad en met beide handen aangegrepen! “Het is gelopen zoals het liep en ik heb er geen spijt van!”

“Onderschat nooit jezelf!”

Peter bij een zelfportret van Jan Mankes. “Als ik iets uit de collectie mag kiezen wat ik thuis wel zou willen ophangen is dat Willem Althuis of Jan Mankes.”

Tekst en foto’s: Janita Baron

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *